پیرمرد درهنگامه غروب آفتاب بر روی نیمکتی از همیشه نشسته بود .افکارش را به گذشته واگذارده و چشمانش را در امتداد خیابان نظاره گر خطوط سفیدی کرده بود که به همت مامورین راهنمایی و رانندگی بی مفهوم تر از مفهوم ، از برای انسانهایی اینگونه بی قانون نقاشی شده بود.

با عصایش خرده برگی را که در زیر آن گیر کرده بود جا به جا کرد .صورتش را به نسیم نیمه جان سپرد و کلاهش را از سر برداشت .دستانش فروتنانه به او کمک کردند تا بلند شود .

سرس چرخاند و اطراف را با گستره ی چشمی از نظر گذراند .پشیمان شد از رفتن و قدم هایش را تنها به یک جابه جایی چند گامی کوتاه ،مهمان کرد و در انتهای نیمکت خود را جا داد و این بار عصایش را حایل دستان و چونه اش کرد و دید مقابلش را تا دوردست خاطرات جوانی نقب زد .دالان خاطراتش رفته رفته روشن می شد مشعل یاد آوری را برای فروغ بخشیدن بیشتر خاطراتش افروخت و اینک ذهن به کار افتاده بود و آرشیو کاوی را پیش برد .حالش یک خاطره خوب را می کاوید و هوسش طعم شادی را پذیرا بود . لبش لبخندی را به انتظار بود که از پس مزه مزه کردن آن خاطره ی خوشمزه باز شود به شادی و صورتش می خواست بپوشاند چین و چروک ایام را درپس این لبخند.

کاوید و کاوید ....

چهره گندمگون  با آن قیافه جدی و چشمانی که به سختی می توان گفت مشکی بودند و یا ؟؟  اگر از آن دسته آدم هایی بودی که رای به عدم وجود سیاهی می داد ، چشمانش را قهوه ای قهوه ای قهوه ای خطاب می کرد. و اما برق این چشمان بود که پیرمرد در ذهن مزه کرد و بر هم زدن مژگانش حس چشیدن یک دانه انگور شیرین عسکری را در دهان جوانی برایش تداعی کرد و بالاخره نقش بست ان انگاره لبخند مانند بر لبان از دوری خشکیده ی پیرمرد دل جاویدان به عشق ...

پیر می شویم ، از دست می دهیم همه آن طراوت را ...قطره اشک شوق که از گوشه چشمش روان بود نمی زد بر خاطره ....مامور بایگانی ذهن می دانست که اگر این نم باران دیده نباشد می خشکند این خاطرات و انگار خودش مامور پیام آوری به غدد اشکی بود  ، تا تازه نگه دارد آرشیوی را که این پیرمرد در طول سالیان زندگی جمع آوری کرده بود . خوب ، بد ، زشت ، زیبا ، تلخ ، شیرین و درد آور و زخم الود و شادی آفرین ونه مرهم دلتنگی این روزها.

و پیرمرد سرمست از بوی عطری که در یادش پیچیده بود و اما یادش آمد که با چه اصراری در آن لحظه ها از خدا خواسته بود که او را ازش نگیرد و نیز به یاد آورد که در واگویه ها به خدای قلبش گفته بود که بعد از او دوام آوردن برایش سخت است و آری یادش آمد که به خدا گفته است سخت است و نگفته ناممکن ، غیر ممکن ، به هیچ وجه ...که اگر اینها را گفته بود شاید خدایش ترتیب اثری داده بود و او تنها گفته بود سخت و چه کسی است که از دست دان عزیزش برایش سخت نباشد ولی چه بسیاریم هنگامی که از دست داده ایم ، خورده ایم ، پوشیده ایم ، لذت برده ایم ، کار کرده ایم ، خندیده ایم ،گریه کرده ایم ، و به معنای واقعی زندگی کرده ایم .جرا که زندگی قویتر از ماست و زندگی تنها عنصری است که تو را به زندگی کردن وا میدارد که اگر جنین نبود زندگی نبود و در مرگ همیشگی دست و پا می زدیم در مرداب عدم .